Πολλές φορές, όταν ακούμε τη λέξη διαφορετικότητα, το μυαλό μας σκέφτεται ανθρώπους σε διάφορα πλαίσια, τοποθετώντας τους σε διάφορα κουτάκια ανάλογα από την εθνικότητα, θρησκεία, αναπηρία, κουλτούρα ή λόγο θεμάτων ψυχικής υγείας. Όμως, η διαφορετικότητα είναι περισσότερα άπαυτά αφού αγκαλιάζει όλους τους ανθρώπους.
Όλοι μας είμαστε διαφορετικοί αφού έχουμε μοναδικό τρόπο που σκεφτόμαστε, αισθανόμαστε και αντιλαμβανόμαστε το κόσμο. Δεν είναι μια έννοια έξω από εμάς, αφού δεν υπάρχουν αντίγραφα ανθρώπου. Υπάρχουν μόνο ξεχωριστές ψυχές που περπατούν στον ίδιο κόσμο, με τον δικό τους ρυθμό, τη δική τους φωνή, τα δικά τους χρώματα.
Έστω κι εάν είναι μια έννοια που αφορά όλους μας, είμαστε ακόμη μακριά από το στάδιο της αποδοχής. Αρκετοί είναι οι άνθρωποι που βρίσκονται σε μια συνεχή προσπάθεια να χωρέσουν κάπου. Όμως, η προσπάθεια να μοιάσω σε μια γενικευμένη τάση ομοιομορφίας δε συνάδει με τη αποδοχή της διαφορετικότητας αλλά ούτε με τη ψυχική ευημερία.
Η αποδοχή της διαφορετικότητας αποτελεί μια διαδικασία από μέσα προς τα έξω. Η πορεία προς την αποδοχή του άλλου ξεκινάει από την αποδοχή του εαυτού. Όταν δεν έχουμε συμφιλιωθεί με τα δικά μας «διαφορετικά» κομμάτια ,τις ευαισθησίες μας, τα προτερήματα μας, τις ανασφάλειες, τις πεποιθήσεις μας, τότε δύσκολα μπορούμε να αποδεχτούμε τα ίδια στους άλλους.
Η αυτογνωσία είναι η πρώτη και πιο ουσιαστική πράξη. Να παρατηρήσουμε ποιοι είμαστε. Τι αγαπάμε, τι φοβόμαστε, τι αποφεύγουμε, τι μας ενοχλεί. Και έπειτα, χωρίς κριτική, να τα αγκαλιάσουμε. Γιατί όσο περισσότερο αποδεχόμαστε τον εαυτό μας, τόσο λιγότερη ανάγκη νιώθουμε να απορρίψουμε τη διαφορετικότητα του άλλου.
Όταν έχουμε κατακτήσει την εσωτερική αποδοχή, τότε μπορούμε να συναντήσουμε τον εαυτό μας αλλά και τον πλησίον μας. Η αποδοχή της διαφορετικότητας δεν σημαίνει συμφωνία ή ταύτιση. Σημαίνει σεβασμό στην ύπαρξη του άλλου αλλά και του ίδιου μας εαυτού.